اولين نهار

روزه ميگيري. گرسنگی و تشنگی را تحمل ميكني. ياد گرسنگان ميافتي و به خود دلداری ميدهي: «خوب من هم مانند آن ها گرسنه ام». اما چند روز بعد يادت ميرود كه تو ديگر روزه نيستي اما آنها چه كه ناچار به روزه اند؟
پي نوشت براي جماعت روزه دار: مبادا با خوردن اولين نهار‌ ، يادتان برود سفره هايي كه خاليست و لب هايي كه هنوز روزه دارند.

Advertisements

دربارهٔ عليرضا

https://tinimal.wordpress.com

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: